۱۳۹۶-۰۶-۲۶

مقاله Fracture Toughness سطح اتصال رزين كامپوزيتي و سراميك که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۳ در مجله دندانپزشکي (دانشگاه علوم پزشکي تهران) از صفحه ۱۴ تا ۲۵ منتشر شده است.
نام: Fracture Toughness سطح اتصال رزين كامپوزيتي و سراميك
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سراميك ‌هاي دنداني
مقاله رزين
مقاله سايلن
مقاله چغرمگي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: هوشمند تبسم
جناب آقای / سرکار خانم: كشواد عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: محرم زاده كيوان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بيان مساله: با كاربرد صحيح سايلن (Silane) بدون نياز به اچ ‌كردن سطوح سراميكي با اسيد هيدروفلويوريك، اتصال (Bond) مطلوب كششي بين سراميك و رزين حاصل مي‌گردد. با توجه به اهميت اتصال سراميك به رزين كامپوزيتي در دندانپزشكي، امروزه بررسي بيشتر روش كاربردي صحيح سايلن با آزمونهاي مناسب‌تر ديگر ضروري به نظر مي‌رسد.
هدف: مطالعه حاضر با هدف مقايسه Interfacial Fracture Toughness سطوح سراميكي صاف و خشن باندشده با روش صحيح كاربرد سايلن به يك رزين انجام شد.
روش بررسي: در اين مطالعه تجربي، ۸۰ ديسك‌ سراميكي به قطر ۱۰ و ضخامت ۲ ميليمتر تهيه گرديد. به منظور Surface Treatment از چهار روش مختلف ۱) پاليش سطوح سراميكي تا ۱ ميكرون،Gritblast (2  با ذرات آلوميناي ۵۰ ميكرون، ۳) اچينگ با اسيد ۱۰% HF به مدت ۲ دقيقه و Gritblast (4 و اچينگ استفاده شد. (در هر گروه ۲۰ نمونه مورد بررسي قرار گرفت). ديسك‌هاي سراميكي داخل رزين PMMA قرار داده شدند و در ناحيه Adhesive، توسط نوار تفلون پوشانده شدند. يك سوراخ گرد به قطر ۳ ميليمتر با زاويه ۹۰ درجه روي نوار تفلون پانچ شد. سطوح سراميكي Expose مانده، توسط روش بهينه‌شده كاربرد سايلن، Treat شدند و بعد از كاربرد يك Unfilled Resin، رزين استوانه‌اي به قطر ۴ و طول ۱۱ ميليمتر بر روي آن ساخته شد؛ سپس نمونه‌ها در دو محيط نگهداري مختلف (گروه :A آب مقطر ۳۷ درجه سانتيگراد به مدت ۲۴ ساعت و گروه :B آب مقطر ۳۷ درجه سانتيگراد به مدت ۳۰ روز) قرار گرفتند (GIC) Interfacial Fracture Toughness با سرعت ۱ mm/min اندازه‌گيري شد. نحوه شكست با استفاده از استريوميكروسكوپ و سطوح شكست با استفاده از ميكروسكوپ الكتروني بررسي گرديدند. به منظور تحليل داده‌ها از آناليز واريانس يك‌طرفه و آزمون Independent-Samples t استفاده شد.
يافته‌ها: مقدار ميانگين Interfacial Fracture Toughness به شرح زير بود:
۱) گروه A:          4) 379.4±۱۲۷٫۸ J/m2±SD، ۳) ۳۶۴٫۵±۱۶۹٫۸، ۲) ۳۰۴٫۵±۱۰۹٫۲، ۳۱۷٫۱±۱۱۴٫۸
۲) گروه B:           4) 639.9±۴۸۹ J/m2±SD، ۳) ۶۲۹٫۳±۱۸۲٫۶، ۲) ۶۴۸±۱۸۵٫۱، ۲۵۵٫۶±۱۳۴٫۴
بين ميانگين ميزان GIC گروههاي A1 تا A4 اختلاف معني‌داري وجود نداشت .(p<0.05) اما ميانگين ميزان GIC در گروه B1 به طور معني‌داري با گروههاي B2،B3  و B4 اختلاف داشت (p<0.05)؛ همچنين افزايش قابل ملاحظه‌اي در ميزان GIC در گروههاي اچ‌شده و  Gritblastشده بعد از ۳۰ روز نگهداري در آب مقطر ۳۷ درجه سانتيگراد وجود داشت .(p<0.05) نحوه شكست به‌طور غالب به‌صورت Interfacial و ياCohesive  در رزين بود.
نتيجه‌گيري: روش آزمون اندازه‌گيري Fracture Toughness مورد استفاده در اين تحقيق مي‌تواند براي ارزيابي ناحيه Adhesive در سيستم‌هاي سراميك- رزين مناسب باشد و در صورت استفاده از روش مناسب كاربرد سايلن، گير ميكرومكانيكال با Gritblast نمودن سطوح سراميكي بدون نياز به اچ كردن سطوح سراميكي با HF كافي است.

© حقوق سایت محفوظ است