۱۳۹۵-۰۳-۲۷

مقاله کاربرد مدل هاي آميخته با اثرات تصادفي انعطاف پذير در تعيين بهترين روش درماني عارضه ادم ماکولاي ديابتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته سوم فروردين ۱۳۹۰ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۸۶ تا ۹۴ منتشر شده است.
نام: کاربرد مدل هاي آميخته با اثرات تصادفي انعطاف پذير در تعيين بهترين روش درماني عارضه ادم ماکولاي ديابتي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت نوع II
مقاله ادم ماکولاي ديابتي
مقاله مدل هاي آميخته
مقاله اثرات تصادفي انعطاف پذير

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: منصوريان مرجان
جناب آقای / سرکار خانم: کاظم نژاد انوشيروان
جناب آقای / سرکار خانم: كاظمي ايرج
جناب آقای / سرکار خانم: زائري فريد
جناب آقای / سرکار خانم: سهيليان مسعود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ادم ماکولاي ديابتي يکي از شايع ترين پيامدهايي است که بيماران ديابتي را درگير مي کند. با توجه به شيوع بالاي اين عارضه و پيامدهاي آندر بين اين بيماران، اين مطالعه سعي بر آن دارد تا با به کارگيري يکي از پيشرفته ترين روش هاي مدل سازي آماريبه تعيين بهترين روش درماني اين عارضه از ميان روش هاي تزريق داخل زجاجيه اي بواسيزوماب (اواستين) به تنهايي يا توام با تريامسينولون و روش فوتوکوآگوليشن ليزري ماکولا به عنوان درمان اوليه ادم ماکولاي ديابتي بپردازد.
روش ها: اين مدل سازي بر روي اطلاعات ۱۰۲ بيمار ديابتي که عارضه ادم ماکولاي ديابتي در آنها به اثبات رسيده بود و هيچ درماني را تا قبل از شروع اين کارآزمايي باليني دريافت نکرده بودند انجام شد. بيماران در سه گروه درماني تزريق داخل زجاجيه اي بواسيزوماب (اواستين) به تنهايي يا توام با تريامسينولون و روش فوتوکوآگوليشن ليزري قرار گرفتند. مدل سازي آميخته با اثرات تصادفي غير طبيعي جهت مقايسه اثر درمان هاي مورد نظر بر بهبود اين عارضه، با حذف اثر ساير عوامل مخدوش گر، انجام پذيرفت. اثرگذاري گروه هاي مختلف درماني، بر حسب ميزان تغييرات حاصل در بهترين ديد اصلاح شده و ميزان ضخامت مرکزي ماکولا به عنوان پيامدهاي اصلي مورد بررسي قرار گرفتند.
يافته ها: نتايج مدل سازي آميخته با اثرات تصادفي غير طبيعي با حذف اثر متغيرهاي مخدوشگر نشان داد که در اين مقطع اندازه گيري، اثر تزريق داخل زجاجيه اي بواسيزوماب (اواستين) با اثر درماني توام اين دارو و تريامسينولون بر بهبود بيماران دچار ادم ماکولاي ديابتي يکسان است، اما داراي اثر درماني بيشتري نسبت به روش فوتوآگوليشن ليزري است.
نتيجه گيري: در اين بررسي مشخص گرديد که بيماران با سابقه بيشتر ابتلا به ديابت که داراي ضخامت مرکزي ماکولاي بيشتر و قدرت ديد کمتري در شروع مطالعه بودند، پاسخ بهتري به درمان نشان داده اند. بررسي هاي بيشتر نشان مي دهد استفاده از گروه هاي مختلف درماني فوق نتايج متفاوتي را در تسريع روند بهبود بيماران مبتلا به ادم ماکولاي ديابتي دارد.

© حقوق سایت محفوظ است