۱۳۹۶-۰۷-۱۴

مقاله مقايسه راديوگرافيك و ميكروسكوپيك شيوع كانال هاي اضافي در پره مولرهاي فك پايين در جامعه ايراني (In-vitro) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۸۴ در مجله دانشکده دندانپزشکي دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي (JOURNAL OF DENTAL SCHOOL SHAHID BEHESHTI UNIVERSITY OF MEDICAL SCIENCE) از صفحه ۳۷۲ تا ۳۷۸ منتشر شده است.
نام: مقايسه راديوگرافيك و ميكروسكوپيك شيوع كانال هاي اضافي در پره مولرهاي فك پايين در جامعه ايراني (In-vitro)
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله راديوگرافيك
مقاله ميكروسكوپيك
مقاله شيوع
مقاله كانال هاي اضافي
مقاله پره مولرهاي فك پايين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اخلاقي ناهيد
جناب آقای / سرکار خانم: اسلامي بهنام
جناب آقای / سرکار خانم: خليلك زهره
جناب آقای / سرکار خانم: عارفي مهتاب

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: پره مولرهاي فک پايين داراي آمار بسيار گوناگوني از نظر تعداد و کانال هاي ريشه هستند. عدم آگاهي کافي به اين مساله مي تواند مشکلات جدي در تشخيص و طرح درمان ريشه دندان ها ايجاد نمايد. با توجه به آنکه تحقيقات جامعي در اين زمينه در جامعه ايراني صورت نگرفته بود، اين تحقيق با هدف مقايسه راديوگرافيک و ميکروسکوپيک شيوع کانال هاي اضافي در پره مولرهاي فک پايين جامعه ايراني انجام گرديد.
روش بررسي: براي انجام اين تحقيق تجربي (Exprimental)، ۱۵۶ دندان پره مولر اول و دوم فک پايين افراد ايراني که داراي تاج سالم و قابل شناسايي بودند از ميان نمونه هاي جمع آوري شده جدا شدند. ابتدا از هر يک از دندانها راديوگرافي هاي مستقيم و با زاويه ۲۰ درجه افقي بعمل آمد و راديوگرافها از نظر حضور و يا عدم حضور کانال اضافي توسط سه نفر از متخصصين اندودانتيکس به طور جداگانه مورد ارزيابي قرار گرفته، و در برگه هاي مخصوص ثبت گرديدند. سپس دندانها در مقاطع سرويکالي، ۲ ميليمتري اپيکالي و دو يا سه ناحيه در حد فاصل آنها بسته به طول ريشه دندانها، برش داده شدند. مقاطع پس از قرار گرفتن روي لام زير استريوميکروسکوپ مورد مشاهده قرار گرفتند. يافته هاي تحقيق با استفاده از آزمون Mc-Nemar از نظر آماري مورد بررسي قرار گرفتند.
يافته ها: يافته هاي نشان دادند که شيوع کانالهاي اضافي در پره مولرهاي اول فک پايين با روش راديوگرافيک ۱۴٫۱% و با روش ميکروسکوپيک ۲۱٫۸% بود. بر اساس تعداد نمونه هاي اين تحقيق اين اختلاف از لحاظ آماري معني دار نبود. هم چنين شيوع کانالهاي اضافي در دندانهاي پره مولر دوم فک پايين با روش راديوگرافيک ۷٫۷% و با روش ميکروسکوپيک ۲۶٫۹% بود که اين اختلاف از لحاظ آماري معني دار بود (P<0.01).
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي اين تحقيق بنظر مي رسد که در پره مولرهاي اول فک پايين راديوگرافي مي تواند با اطمينان بالايي وجود کانال اضافي را بيان نمايد ولي در پره مولرهاي دوم فک پايين قضيه به اين صورت نمي باشد. بنابراين توصيه مي شود که به نماي راديوگرافي اين دندانها توجه بيشتري صورت گرفته، بخصوص در مورد پره مولرهاي دوم فک پايين، وجود کانال اضافي هميشه مدنظر قرار گيرد.

© حقوق سایت محفوظ است