۱۳۹۶-۰۶-۲۶

مقاله مقايسه اثر سه ماده اچ كننده پرسلن (PHA-APF-HF) بر روي استحكام برشي باند كامپوزيت- پرسلن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۴ در مجله دندانپزشکي (دانشگاه علوم پزشکي تهران) از صفحه ۸۱ تا ۹۱ منتشر شده است.
نام: مقايسه اثر سه ماده اچ كننده پرسلن (PHA-APF-HF) بر روي استحكام برشي باند كامپوزيت- پرسلن
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرسلن
مقاله اچينگ
مقاله سايلن
مقاله عامل باندينگ
مقاله اسيد هيدروفلوريدريك
مقاله فلورايد فسفاته اسيدي
مقاله اسيد فسفريك
مقاله استحكام برشي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كرمانشاه حميد
جناب آقای / سرکار خانم: خرازي فرد محمدجواد
جناب آقای / سرکار خانم: يشاريم هلنا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بيان مساله: ترميم هاي پرسلني بسيار مستعد شكستگي هستند و يكي از راههاي ترميم آنها استفاده از كامپوزيت و سايلن بر روي پرسلن اچ شده است؛ از طرفي، برخي از مطالعات، اچ كننده معمول و كاراي پرسلن يعني اسيدهيدروفلوئوريك را براي بافتهاي بدن مضر دانسته اند.
هدف: مطالعه حاضر با هدف ارزيابي تاثير دو ماده Aciduted Phosphated Fluoride (APF) و Phosphoric Acid (PHA) بر روي پرسلن در مقايسه با Hudro Fluoric Acid (HF) و نيز تاثير Unfilled Resin و Dentin Bonding بر استحكام باندكامپوزيت پرسلن انجام شد.
روش بررسي: در اين مطالعه تجربي،۱۲۰ بلوك پرسلني به ابعاد ۵´۵´۲ ميليمتر تهيه شد و سطح باند بلوك ها سندبلاست گرديد؛ سپس نمونه ها به سه گروه چهل تايي تقسيم شدند؛ گروه اول با %۹٫۵ HF اولترادنت به مدت يك دقيقه اچ شد؛ گروه دوم با %۱٫۲۳ ,APF ايراني كيميا به مدت ۱۰ دقيقه و گروه سوم با %۳۷ PHA ايراني كيميا به مدت يك دقيقه اچ شد؛ سپس در هر گروه، در سطح نيمي از نمونه ها سايلن اولترادنت به كار برده شد و در سطح نيم ديگر از سايلن استفاده نشد. در مرحله بعد به نيمي از نمونه هاي داراي سايلن Unfilled Resin و به نيم ديگر Dentin Bonding زده شد؛ در مورد نمونه هايي كه سايلن نداشتند نيز به همين منوال عمل شد؛ يعني بر سطح نيمي از نمونه هاي فاقد سايلن هر گروه Unfilled Resin و بر سطح نيم ديگر Dentin Bonding به كار برده شد؛ سپس بر روي تمام نمونه ها استوانه كامپوزيتي به ابعاد ۴´۲ ميليمتر گذاشته شد. نمونه ها به مدت ۲۴ ساعت در آب مقطر ۳۷ درجه سانتيگراد نگهداري شدند و سپس ۵۰۰ سيكل حرارتي را گذراندند و پس از آن در دستگاه اينسترون، استحكام باند كامپوزيت- پرسلن مورد آزمون قرار گرفت. پس از آن نوع شكست با استفاده از استريوميكروسكوپ با بزرگنمايي ۴۰ برابر تعيين گرديد. داده ها با استفاده از آزمونهاي آماري ۳ Way ANOVA، Kaplan- Maier و Tukey– HSD و با سطح معني داري p<0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافته ها: در بررسي سطح پرسلن هاي اچ شده، مشخص شد كه PHA و APF فقط قادرند به طور مختصري سطح پرسلن را خشن سازند و هيچ ميكرواندركاتي براي بهبود استحكام باند پرسلن- كامپوزيت ايجاد نمي كنند؛ در حالي كه HF بخوبي سطح پرسلن را اچ مي كند و ميكرواندركات هايي براي گير ايجاد مي كند؛ همچنين با توجه به نتايج حاصل از آزمون استحكام برشي باند نمونه ها، HF در بهبود استحكام باند پرسلن- كامپوزيت نقش داشت (p<0.05) اما سايلن اولترادنت هيچ نقش معني داري در بهبود استحكام باند كامپوزيت- پرسلن نداشت (p>0.05).
نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصل از مطالعه حاضركاربرد سايلن اولترادنت بر روي سطح پرسلن سندبلاست شده و اچ شده با PHA يا APF نمي تواند جايگزين كاربرد همين سايلن بر روي سطح سندبلاست شده و اچ شده با HF گردد.

© حقوق سایت محفوظ است