۱۳۹۶-۰۷-۱۴

مقاله مطالعه علل مرگ و عوامل موثر بر آن در جانبازان ايراني؛ بين سال ‌هاي ۱۳۵۹ لغايت ۱۳۸۱ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۸۴ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۲۹ تا ۳۸ منتشر شده است.
نام: مطالعه علل مرگ و عوامل موثر بر آن در جانبازان ايراني؛ بين سال ‌هاي ۱۳۵۹ لغايت ۱۳۸۱
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مرگ و مير
مقاله علل مرگ
مقاله جانبازان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: تولايي سيدعباس
جناب آقای / سرکار خانم: آثاري شروين
جناب آقای / سرکار خانم: قانعي مصطفي
جناب آقای / سرکار خانم: خدمت حسين
جناب آقای / سرکار خانم: علاالديني فرشيد
جناب آقای / سرکار خانم: نادري زهره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: نخستين قدم در تحقيقات اپيدميولوژي مطالعه الگوي مرگ و مير مي باشد. اين تحقيق، با ۲ هدف اصلي توصيف علل مرگ و فاصله زماني مجروح شدن تا زمان فوت و ارتباط احتمالي اين ۲ متغير با فاکتورهاي جانبازي در جانبازان متوفي کشورمان انجام شد، همچنين رابطه علل مرگ و فاصله زماني مجروح شدن تا زمان فوت با برخي متغيرهاي جانبازي همچون نوع مجروحيت بررسي گرديد.
روش کار: اين مطالعه به صورت گذشته نگر انجام شد. بدين منظور، از بين تمامي موارد جانبازان متوفي که در فاصله زماني ۳۰/۶/۱۳۵۹ لغايت ۲۹/۱۲/۱۳۸۱ فوت نموده بودند و اطلاعات فوت آنها در بنياد جانبازان ثبت شده بود(۸۳۰۴ مورد)، ۱۷۰۹ مورد به روش نمونه گيري تصادفي ساده مورد بررسي قرار گرفتند.
يافته ها: ۱۲۳۹ نفر(۰/۸۵%) متاهل و ۲۱۵ نفر(۷/۱۴%) مجرد بودند. ميانگين درصد جانبازي ۷/۱۴% ± ۳/۲۴% بود. از نظر نوع مجروحيت ۴۸۶ نفر(۵/۲۸%) مجروحيت اعصاب و روان، ۱۱۶۷ نفر(۴/۶۸%) مجروحيت فيزيکي و ۳۷۱ نفر(۷/۲۱%) مجروحيت شيميايي داشتند. بيش ترين علت فوت مربوط به بيماري ها(۴/۶۵%) و در درجه دوم حوادث و تصادفات(۷/۲۴%) بود. شايع ترين بيماري منجر به فوت، بيماري قلبي با شيوع ۰/۳۵% بود. کميسيون پزشکي در ۱۷۰ مورد(۱/۱۰%) فوت را مرتبط با جنگ و در ۱۳۸۷ مورد(۴/۸۲%) فوت را غير مرتبط با جنگ تشخيص داد. فراواني نسبي علل مختلف مرگ و همچنين انواع بيماري هاي منجر به مرگ در جانبازان با انواع مختلف مجروحيت متفاوت بود، به گونه اي که فراواني خودکشي در جانبازان اعصاب و روان(۲۱%) در مقايسه با جانبازان غير اعصاب و روان(۳%) بيش تر بود(۰۵/۰ p< – تست مجذور کاي). همچنين فراواني بيماري ريوي از ميان بيماري هاي منجر به مرگ در جانبازان شيميايي(۳۲%) در مقايسه با جانبازان غيرشيميايي(۱۹%) بيش تر بود(۰۵/۰ p< – تست مجذور کاي). فاصله زماني مجروحيت تا فوت نيز در گروه هاي مختلف جانبازي متفاوت بود (۰۵/۰ p<- ANOVA ).
نتيجه گيري کلي: نتايج اين مطالعه نشان داد که بيش ترين علت منجر به فوت در جانبازان همچون جمعيت عمومي و بر خلاف پرسنل نظامي، بيماري ها است و سهم کمتري به حوادث مربوط مي شود. تفاوت علل مرگ در متوفيان با انواع متفاوت مجروحيت، به معني نيازهاي بهداشتي متفاوت در گروه هاي مختلف جانبازان مي باشد، که پيشنهاد مي گردد مورد توجه مديران بهداشت و درمان سازمان امور جانبازان قرار گيرد.

© حقوق سایت محفوظ است