۱۳۹۶-۰۶-۲۶

مقاله لقب و لقب گذاري در ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۰- بهار ۱۳۸۱ در دانشکده ادبيات و علوم انساني (تهران) از صفحه ۸۷ تا ۹۹ منتشر شده است.
نام: لقب و لقب گذاري در ايران
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله لقب
مقاله نامگذاري
مقاله نام اصلي
مقاله نام فرعي
مقاله شبه بدل اسم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فرشيدورد ميرخسرو
جناب آقای / سرکار خانم: زيرك ساره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
لقب (پاژنام) اسميست غير از نام اصلي که حاوي مدح يا ذمي باشد؛ مثل حکيم الممالک. لقب گذاري در ايران پيش از اسلام نيز رايج بود. به عقيده هندوشاه نخجواني اين روش نامگذاري در دوران آل بويه و سلجوقيان در ميان عربها هم رواج يافت و بعدها در ايران جانشين کينه گذاري که شيوه اي عربي بود گرديد. لقب گاهي عام است و همانند عنوان و منصب به اشخاص گوناگون داده مي شود؛ مانند “اميرالشعرا” و گاهي خاص است مثل “ذوالرياستين” که “فضل بن سهل سرخسي” بدان شهرت يافت. بيشتر لقبها از نظر ساختماني، مرکب اضافي “ال” دار “ذواللام” هستند که در دستور فارسي، آنها را بايد صفت مرکب وابستگي غيرفعلي اسنادي گرفت. اگر لقب پيش از اسم اصلي قرار گيرد، شاخص يا شبه بدل اسم است. لقب گاهي جانشين نام اصلي ميگردد که ميتوان آن را “نام فرعي” ناميد.

© حقوق سایت محفوظ است