۱۳۹۴-۱۲-۲۳

مقاله توليد داربست هاي نانوليفي بر پايه پلي کاپرولاکتون-کيتوسان-پلي وينيل الکل براي مهندسي بافت پوست که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد و تير ۱۳۹۲ در علوم و تکنولوژي پليمر (فارسي) از صفحه ۱۶۰ تا ۱۷۰ منتشر شده است.
نام: توليد داربست هاي نانوليفي بر پايه پلي کاپرولاکتون-کيتوسان-پلي وينيل الکل براي مهندسي بافت پوست
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پلي کاپرولاکتون
مقاله کيتوسان
مقاله داربست هاي نانوليفي
مقاله مهندسي بافت
مقاله ترميم زخم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قلي پور كنعاني عادله
جناب آقای / سرکار خانم: بهرامي سيدهژير
جناب آقای / سرکار خانم: جغتايي محمدتقي
جناب آقای / سرکار خانم: صمدي كوچكسرايي علي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
امروزه استفاده از مخلوط پليمرهاي طبيعي و سنتزي در توليد داربست هاي زيستي به دليل قابليت دستيابي به ويژگي هاي مطلوب، بسيار مورد توجه پژوهشگران قرار گفته است. در اين پژوهش، داربست هاي نانوليفي مخلوط پلي کاپرولاکتون- کيتوسان- پلي وينيل الکل از محلول مخلوط پليمرها با نسبت ۲: ۱: ۱٫۵ به روش الکتروريسي تهيه شد. بررسي هاي ميکروسکوپ الکتروني نشان دهنده دستيابي به نانواليافي با قطر متوسط ۱۳۶±۲۱ nm و شکل شناسي بسيار يکنواخت بدون دانه تسبيحي است. آزمون هاي استحکام کششي و اندازه گيري زاويه تماس روي شبکه نانوليفي نشان مي دهد، اضافه شدن پلي کاپرولاکتون سبب بهبود خواص مکانيکي و فيزيکي شبکه حاصل مي شود. به عنوان يک نتيجه، افزودن پلي کاپرولاکتون به مخلوط سبب حفظ تماميت فيزيکي شبکه حاصل در محيط آبي بدن شده است. براي بررسي مقدار زيست سازگاري و بررسي خواص زيستي داربست توليد شده، سلول هاي فيبروبلاست روي نمونه هاي مدنظر کشت داده شدند. نتايج آزمون هاي زيستي نشان دهنده سلول سازگاري بسيار عالي داربست هاي نانوليفي حاصل بوده است. در بحث مهندسي بافت، روي نيمي از داربست ها سلول هاي بنيادي مزانشيمي بند ناف انساني کاشته شده است. براي بررسي چگونگي اثربخشي داربست هاي حاصل در ترميم زخم، مطالعات باليني بر پوست پشت موش هاي صحرايي با بررسي ترميم زخم هاي برشي تمام عمق انجام شده است. نتايج پاتولوژي نشان دهنده اثر بخشي بسيار مناسب داربست هاي نانوليفي در مقايسه با نمونه هاي کنترل (بدون داربست) است. زخم هاي ترميم شده با داربست در روز دهم پس از جراحي به حد نهايي ترميم رسيدند، در حالي که زخم هاي گروه کنترل پس از ۱۵ روز به اين حد ترميم دست يافتند. همچنين، اثر بهبود داربست هاي با سلول بنيادي در مقايسه با داربست هاي بدون سلول به دليل قابليت کلاژن سازي سلول هاي بنيادي بهتر بوده است.

© حقوق سایت محفوظ است