۱۳۹۶-۰۷-۱۴

مقاله تعيين و مقايسه ميزان پايايي تاثير درماني دو روش Ultra Sound تحت استرچ و Hold-Relax بر كاهش كوتاهي عضله همسترينگ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۸۴ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۱۸۷ تا ۱۹۶ منتشر شده است.
نام: تعيين و مقايسه ميزان پايايي تاثير درماني دو روش Ultra Sound تحت استرچ و Hold-Relax بر كاهش كوتاهي عضله همسترينگ
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله استرچ
مقاله اولتراسوند
مقاله همسترينگ
مقاله پايايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نعيمي صديقه السادات
جناب آقای / سرکار خانم: خوش آموز ياسمين
جناب آقای / سرکار خانم: حقيقي وند سحر
جناب آقای / سرکار خانم: مرادي بوساري آيدا
جناب آقای / سرکار خانم: سرمدي عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: تاكنــون تاثيــر درماني دو روش (Ultra Sound)US تحت استــرچ (کشــش) و Hold-Relax بر كاهش كوتاهي عضلات و تاندون ها با هم مقايسه نشده، همچنين تاثير امواج اولتراسوند نيز بر دوام اثر درماني استرچينگ مشخص نشده است. در اين تحقيق به مقايسه پايايي و دوام تاثير درماني دو روش us تحت استرچ و Hold-Relax بر كاهش كوتاهي عضله همسترينگ پرداخته شد.
روش کار: اين مطالعه به صورت آزمون باليني تصادفي (clinical trial) بر روي ۲۰ زن جوان سالم و غير ورزشكار با ميانگين سني ۳۲/۱ ± ۶۲/۲۱ سال كه دچار كوتاهي عادتي دو طرفه عضلات همسترنيگ بودند(Straight Leg Raising:SLR≤۶۵)، انجام شد. نمونه ها به صورت تصادفي به ۲ گروه ۱۰ نفره تقسيم شدند. درمان در گروه اول به روش US تحت استرچ و در گروه دوم به روش Hold-Relax به مدت ۴ هفته و هر هفته ۳ جلسه انجام شد. در هر بيمار متغيرها قبل از شروع درمان و بلافاصله بعد از اتمام دوره درمان اندازه گيري شدند، اين متغيرها شامل دامنه SLR فعال (Active) و غيرفعال(Passive) ، دامنه اکستنسيون فعال و غيرفعال زانو، تيلت لگن و لوردوز كمر بودند. بعد از اتمام دوره درمان براي پيگيري پايايي درمان ارزيابي تمام متغيرهاي فوق در طي ۴ مرحله با فواصل ۱ هفته انجام شد.
يافته ها: در هر دو گروه درماني بعد از اتمام دوره درمان همه متغيرها به جز لوردوز كمر تاثيرات درماني قابل توجه و معني داري نشان دادند. تاثير روش درماني US تحت استرچ بر روي تمام متغيرها نسبت به روش Hold-Relax بيش تر بود، كه اين برتري در مورد متغيرهاي SLR فعال و غيرفعال در پاي چپ نمونه ها و تيلت لگن نيز معني دار بود. تأثير روش درماني Hold-Relax در اكثر متغيرها تا انتهاي هفته چهارم پيگيري پايدار باقي ماند و كاهش معني داري نشان نداد . در حالي كه در روش درماني US تحت استرچ در بيش تر متغيرها از همان هفته اول پيگيري، كاهش معني دار مشاهده شد.
نتيجه گيري کلي: بنابراين به نظر مي رسد بايد براي كسب نتايج درماني حاد و كوتاه مدت از روش US تحت استرچ و براي داشتن پايايي بيش تر از روش Hold-Relax استفاده شود.

© حقوق سایت محفوظ است