۱۳۹۵-۰۳-۲۹

مقاله تحليل معنايي عليت در فلسفه ارسطو و ابن سينا که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۹ در حكمت سينوي (مشكوه النور) از صفحه ۱۱۴ تا ۱۲۹ منتشر شده است.
نام: تحليل معنايي عليت در فلسفه ارسطو و ابن سينا
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ابن سينا
مقاله ارسطو
مقاله عليت
مقاله علت ايجادي
مقاله حرکت
مقاله آيتيا
مقاله آيتيون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سالم مريم
جناب آقای / سرکار خانم: سعيدي مهر محمد
جناب آقای / سرکار خانم: اكبريان رضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
ارسطو براي نخستين بار در تاريخ فلسفه، نظريه علل اربعه را مطرح كرد و از آن براي بررسي ساختار رويدادهاي طبيعت و توجيه تغييرات عالم بهره گرفت. علل در فلسفه ارسطو هم باعث تحقق شي در خارج مي شوند و هم سبب شناخت آن. ابن سينا با استفاده از منابع فکري متعدد، از نوافلاطوني گرفته تا انديشه هاي ديني در اسلام، عليت را به گونه اي ديگر تفسير کرد و توانست با آن نظام خلقت را تبيين فلسفي نمايد. عليت در نظام فلسفي ابن سينا بر مدار وجود است، نه حرکت؛ و عليت، هستي موجودات را تبيين مي کند، نه فقط حرکت آن ها را. از اين رو با وجود آن که عليت و توابع آن هم در فلسفه ارسطو و هم در فلسفه ابن سينا نقش محوري دارد، اما نگرش اين دو فيلسوف به اين نظريه متفاوت بوده است. به نظر مي رسد اين تفاوت در تعاملي دوسويه با تطور معنايي علت از فلسفه ارسطو به فلسفه ابن سينا شکل گرفته است. براي روشن شدن علت اين تفاوت لازم است تا معناي عليت نزد اين دو فيلسوف به خوبي تبيين گردد تا واضح شود که هر يک از اين دو فيلسوف براي عليت و علت چه واژه اي را به کار مي بردند و از آن چه معنا و کاربردي انتظار داشتند.

© حقوق سایت محفوظ است