۱۳۹۵-۰۵-۰۶

مقاله تاملي در علل توسعه و تخريب اقامتگاه هاي شاهي ميان راهي دوران صفوي با نگاهي بر دولت آباد، علي آباد ريگ و دمبي در شمال اصفهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۱ در مرمت و معماري ايران (مرمت آثار و بافت هاي تاريخي فرهنگي) از صفحه ۱ تا ۱۳ منتشر شده است.
نام: تاملي در علل توسعه و تخريب اقامتگاه هاي شاهي ميان راهي دوران صفوي با نگاهي بر دولت آباد، علي آباد ريگ و دمبي در شمال اصفهان
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله باستان – زيست بوم شناسي
مقاله اقامتگاه هاي شاهي
مقاله بناهاي ميان راهي
مقاله صفويان
مقاله شمال اصفهان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اميرحاجلو سعيد
جناب آقای / سرکار خانم: نيستاني جواد
جناب آقای / سرکار خانم: موسوي سيدمهدي
جناب آقای / سرکار خانم: خطيب شهيدي حميد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اقدامات شهرسازي شاه عباس اول اوج فعاليت هاي عمراني در سده هاي متاخر اسلامي ايران است. يکي از اين اقدامات، احداث راه اصفهان – فرح آباد ساري بود. از عناصر شاخص معماري در طول اين مسير اقامتگاه هاي شاهي بود که به دستور شخص شاه بنا شدند و شاهان اين سلسله در سفرهاي خود به نواحي شمالي در اين منازل ميان راهي اقامت مي کردند.
با بررسي و مکان يابي اين اقامتگاه هاي شاهي در نواحي شمالي اصفهان اين سوال به ذهن مي رسد که چرا برخي از اين اقامتگاه ها به تدريج توسعه يافتند و به مراکز شهري بزرگ و مهمي تبديل شدند در حالي که برخي ديگر از اواخر عصر صفوي کم کم بلااستفاده، متروک و تخريب گرديدند؟
در اين مقاله، ابتدا سه اقامتگاه شاهي دوران صفوي در شمال اصفهان معرفي و ساختار فضايي و بافت پيرامون آنها تحليل شده است. سپس دلايل تبديل اقامتگاه شاهي دولت آباد به شهري بزرگ و موثر در مناسبات فرامنطقه اي اصفهان و علل عدم رشد و توسعه دو اقامتگاه علي آباد ريگ و دمبي و تخريب آنها، از منظر باستان – زيست بوم شناسي مورد بررسي قرار گرفته است. روش تحقيق در اين مقاله ميداني – تاريخي – تحليلي است؛ بدين ترتيب که ابتدا مطالعات تاريخي به ويژه در سفرنامه هاي دوران صفوي و پس از آن صورت گرفته است تا بتوان درباره مسيرهاي ارتباطي و منازل ميان راهي آن دوران آگاهي کسب کرد. سپس بررسي پيمايشي به روش مکان نگاري براي شناسايي و ثبت آثار صورت گرفته و يافته هاي بررسي پيمايشي ميداني با اطلاعات حاصل از منابع مکتوب (تواريخ، کتب جغرافيايي و سفرنامه ها) مطابقت داده شده است و اقامتگاه هاي مورد اشاره مستندسازي شدند. پس از بررسي ميداني در محل آثار مورد اشاره و مطالعات تاريخي، نگارندگان به تحليل عوامل اثرگذار بر روند شکل يابي و تخريب اين آثار پرداخته اند. بر اين اساس در فاز مکان يابي و شکل گيري اين اقامتگاه ها، متغيرهاي بوم شناختي فضا، ماده و تنوع نقش، اثرگذاري داشته اند؛ در حالي که در فاز تخريب، دو متغير فضا و انرژي داراي بيشترين نقش بوده اند.

© حقوق سایت محفوظ است