۱۳۹۶-۰۶-۲۷

مقاله تاثير تمرينات ورزشي بر توانايي انجام فعاليت ‌هاي روزمره زندگي زنان مبتلا به مولتيپل اسكلروز مراجعه ‌كننده به انجمن مولتيپل اسكلروز ايران در سال ۸۱-۱۳۸۰ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان و پاييز ۱۳۸۲ در مجله دانشگاه علوم پزشکي رفسنجان از صفحه ۱۶۴ تا ۱۷۱ منتشر شده است.
نام: تاثير تمرينات ورزشي بر توانايي انجام فعاليت ‌هاي روزمره زندگي زنان مبتلا به مولتيپل اسكلروز مراجعه ‌كننده به انجمن مولتيپل اسكلروز ايران در سال ۸۱-۱۳۸۰
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرينات ورزش
مقاله فعاليت ‌هاي روزمره زندگي
مقاله مولتيپل اسكلروز
مقاله زنان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: آتش ‌زاده شوريده فروزان
جناب آقای / سرکار خانم: شيري حسين
جناب آقای / سرکار خانم: مشتاق عشق زهرا
جناب آقای / سرکار خانم: صنيعي منصوره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: بيماري مولتيپل اسكلروز يك بيماري دميلينه ‌كننده سيستم عصبي مركزي است كه منجر به اختلال در سيستم حركتي و افزايش علايم خستگي شده و فعاليت‌هاي زندگي روزانه را متاثر مي‌سازد. گرچه ورزش به بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروز توصيه مي‌گردد، ولي اثر آن بر فعاليت‌هاي زندگي روزانه هنوز به اثبات نرسيده است. پژوهش حاضر به منظور بررسي تأثير تمرينات ورزشي بر توانايي انجام فعاليت‌هاي زندگي روزانه زنان مبتلا به مولتيپل اسكلروز مراجعه‌كننده به انجمن مولتيپل اسكلروز ايران در سال ۸۱-۱۳۸۰ صورت گرفت.
مواد و روش‌ها: در اين مطالعه كه به صورت كارآزمايي باليني و يك گروهي انجام گرفت. ۲۸ بيمار داراي مشخصات خاص واحدهاي مورد پژوهش به صورت تدريجي و با استفاده از روش نمونه‌گيري غير احتمالي و در دسترس انتخاب شدند. سپس پرسش‌نامه‌اي مشتمل بر اطلاعات دموگرافيك، اطلاعات مربوط به بيماري، اطلاعات در زمينه توانايي انجام فعاليت‌هاي زندگي روزانه و شدت خستگي، توسط هر نمونه تكميل گرديد. پس از آن يك دوره ۸ هفته‌اي تمرينات ورزشي انجام شد كه شامل ۴ مرحله گرم‌كننده، دو تفريحي، هوازي سوئدي و خنك‌كننده بود. در خاتمه دوره مجددا، آن بخش پرسش‌نامه كه توانايي انجام فعاليت‌هاي زندگي روزانه و شدت خستگي را بررسي مي‌نمود، تكميل گرديد.
يافته‌ها: نمونه‌ها همگي زن بودند و در گروه سني ۲۰ تا ۴۵ سال قرار داشتند و ميانگين سني آن‌ها ۵/۲۹ سال بود. ۱/۵۷% متاهل بودند، ۴/۶۴% تحصيلات بالاتر از ديپلم داشتند، ۷۵% خانه دار بودند. طول مدت ابتلا به بيماري در ۴/۴۶% بين ۵ تا ۸ سال بود. اولين علامت بيماري در ۵۰% بيماران اختلال بينايي مطرح گرديد و۶۴.۳% از بيماران خستگي را مهم‌ترين مشكل ناتوان كننده بيماري اعلام كردند. ۱/ %۵۷از بيماران داراي وضعيت گسترش ناتواني بين صفر تا ۳ بودند. نتايج نشان داد كه تمرينات ورزشي بر فعاليت‌هاي پايه و مفيد زندگي روزانه با  p<0.0001تاثير مثبت داشت. خستگي به طور قابل ملاحظه‌اي در اين بيماران كاهش يافت (P=0.008) و تنها سن و وضعيت تأهل با فعاليت پايه و مفيد زندگي روزانه ارتباط معنادار داشت.
نتيجه‌گيري: مي‌توان نتيجه گرفت كه ورزش منجر به بهبود فعاليت‌هاي زندگي روزانه مي‌شود. اين يافته‌ها نشان داد زناني كه به طور منظم در فعاليت‌هاي ورزشي هوازي شركت مي‌كردند به اثرات مفيد ورزش دست يافتند.

© حقوق سایت محفوظ است