۱۳۹۶-۰۶-۲۷

مقاله بروز ترومبوسيتوپني ناشي از هپارين، در دو روش تجويز داخل وريدي در بيماران با سندرم حاد كرونري که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۳ در مجله دانشگاه علوم پزشکي رفسنجان از صفحه ۹ تا ۱۶ منتشر شده است.
نام: بروز ترومبوسيتوپني ناشي از هپارين، در دو روش تجويز داخل وريدي در بيماران با سندرم حاد كرونري
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ترومبوسيتوپني
مقاله سندرم حاد كرونري
مقاله انفوزيون وريدي هپارين
مقاله بولوس هپارين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نوق حسين
جناب آقای / سرکار خانم: خدادادي‌ زاده علي
جناب آقای / سرکار خانم: عارف مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: اسماعيلي نديمي علي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: هپارين داخل وريدي درمان موثري براي بيماران با سندرم‌ حاد كرونري مي‌باشد و به دو روش بولوس ۶ ساعته و يا انفوزيون وريدي مداوم قابل تجويز مي‌باشد. ترومبوسيتوپني ناشي از تزريق هپارين بين ۳۰-۰ درصد گزارش شده است كه بروز آن در روش‌هاي مختلف تجويز هپارين متفاوت مي‌باشد. اين مطالعه، جهت تعيين بروز ترومبوسيتوپني در دو روش مختلف تجويز هپارين داخل وريدي در بيماران بستري شده در سي‌سي‌يو بيمارستان علي‌ابن‌ابيطالب (ع) رفسنجان انجام شد.
مواد وروش‌ها: اين مطالعه کارآزمايي باليني روي ۶۴ بيمار (۳۵ مرد و ۲۹ زن) با ميانگين سني ۶±۵۲ سال با سندرم حاد كرونري بستري شده در بخش سي‌سي‌يو كه به طور تصادفي ساده به دو گروه تقسيم شدند انجام شد. ۳۲ نفر انفوزيون مداوم هپارين (گروه (A و ۳۲ نفر هپارين به صورت بولوس ۶ ساعته وريدي دريافت نمودند (گروه ۴ .(B بيمار (۲ مرد و ۲ زن) از گروه هپارين بولوس و يک بيمار از گروه انفوزيون وريدي به علت زمان بستري کمتر از ۲۴ ساعت از مطالعه حذف شدند. دوز هپارين بر اساس وزن بدن و سپس با اندازه‌گيري زمان پروترومبين فعال شده درحدود ۵/۱ تا ۲ برابر زمان كنترل تنطيم شد. در هر دو گروه پلاكت‌هاي خون قبل از شروع هپارين و روز سوم بعد از تجويز هپارين و هم‌چنين روز هفتم پس از بستري اندازه‌گيري شد.
يافته‌ها: تفاوت معني‌داري بين دو گروه A و B از نظر سن و جنس، تجويز متوسط هپارين روزانه، مدت زمان درمان با هپارين، متوسط ميزان كلي هپارين و داروهاي مصرفي وجود نداشت. ميانگين پلاكت در گروهA ،  210±۲۰هزار در ميلي‌متر مكعب و در گروهB ، ۲۰۸±۱۸  هزار در ميلي‌مترمكعب بود كه از نظر آماري اختلاف معني‌داري بين دو گروه وجود نداشت. در گروه انفوزيون مداوم هپارين يك مورد (۱/۳درصد) ترومبوسيتوپني ديده شد، اما در روش هپارين بولوس ۶ ساعته وريدي ۴ مورد ترومبوسيتوپني (۸/۱۴ درصد) مشاهده شد كه با P<0.05 اين اختلاف معني‌دار بود.
نتيجه‌گيري: ترومبوسيتوپني ناشي از تجويز هپارين در روش انفوزيون مداوم هپارين كمتر از روش بولوس ۶ ساعته وريدي مي‌باشد، بنابراين روش انفوزيون مداوم در بيماران با سندرم حاد كرونري كه نياز به درمان با هپارين دارند، توصيه مي‌شود.

© حقوق سایت محفوظ است