۱۳۹۶-۰۶-۲۷

مقاله بررسي مقايسه ‌اي اثر Enamel Matrix Protein به تنهايي و همراه با پيوند استخواني اتوژن در درمان ضايعات پريودنتال انساني داخل استخواني دو ديواره که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۳ در مجله دندانپزشکي (دانشگاه علوم پزشکي تهران) از صفحه ۴۲ تا ۵۱ منتشر شده است.
نام: بررسي مقايسه ‌اي اثر Enamel Matrix Protein به تنهايي و همراه با پيوند استخواني اتوژن در درمان ضايعات پريودنتال انساني داخل استخواني دو ديواره
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پروتيين ماتريكس مينايي
مقاله پيوند استخواني
مقاله ضايعه دو ديواره

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ابوالفضلي نادر
جناب آقای / سرکار خانم: اسكندري امير

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بيان مساله: روشهاي درماني رژنراتيو يكي از راههاي درماني ضايعات پريودنتال مي باشند كه سعي در بازيافت انساج پريودنتال از دست رفته در اثر بيماري در اطراف دندان را دارند.
هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسي مقايسه اي اثر EMP به تنهايي و همراه با پيوند استخواني اتوژن (Autogenous Bone Graft) در درمان ضايعات پريودنتال انساني داخل استخواني دو ديواره انجام شد.
روش بررسي: در اين مطالعه كه به روش كار آزمايي باليني يك سو كور و به صورت Split Mouth انجام شد، هشت جفت ضايعه پريودنتال داخل استخواني دو ديواره مشابه با عمق پروبينگ ۵ ميليمتر يا بيشتر و عمق ضايعه استخواني ۳ ميليمتر يا بيشتر به دنبال مرحله اول درمان مورد تحقيق قرار گرفتند. در سمت شاهد از EMP و در سمت مورد از EMP به همراه پيوند استخواني اتوژن استفاده شد. داده هاي حاصل از اندازه گيريهاي متغيرها قبل و بعد از درمان با استفاده از آزمون آماري t-paired غير پارامتريك ويلكاكسون ارزيابي شدند. براي مقايسه ميزان تاثير دو روش با يكديگر اختلاف ميانگين هر يك از روشها با هم مقايسه شدند.
يافته ها: ابتدا دو گروه از نظر ايندكس پلاك و ايندكس لثه اي و متغيرهاي بافت نرم و سخت اختلافي نداشتند. پس از شش ماه هر دو روش درماني باعث كاهش معني دار عمق پروبينگ و حصول چسبندگي شدند. تشكيل استخوان در هر دو گروه معني دار بود ولي روش درماني توام به طور معني داري باعث تشكيل بيشتر و Resolution بيشتر ضايعه استخواني شد (تشكيل استخوان ۷۵/۲ ميليمتر در مقايسه با ۶۷/۱ ميليمتر). ميزان Resorption Crestal در هر دو گروه تقريبا يكسان بود و اختلاف آن معني دار نبود.
نتيجه گيري: با توجه به محدوديتهاي مطالعه حاضر، هر دو روش درماني باعث بهبود شاخصهاي باليني شدند. استفاده توام EMP به همراه پيوند استخواني اتوژن باعث تشكيل بيشتر استخوان و Resolution بيشتر ضايعه استخواني شد. لازم به ذكر است محدوديت در ميزان پيوند استخواني اتوژن قابل برداشت از منابع داخل دهاني از معايب اين روش محسوب مي گردد.

© حقوق سایت محفوظ است