۱۳۹۶-۰۷-۰۵

مقاله بررسي خصوصيات باليني و تشخيصي سندرم هپاتوپولمونر در بيماران ايراني مبتلا به سيروز كبدي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۴ در پژوهش در پزشکي از صفحه ۱۷۵ تا ۱۷۸ منتشر شده است.
نام: بررسي خصوصيات باليني و تشخيصي سندرم هپاتوپولمونر در بيماران ايراني مبتلا به سيروز كبدي
این مقاله دارای ۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سيروز
مقاله سندرم هپاتوپولمونر
مقاله ديلاتاسيون عروق داخل ريوي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فاطمي سيدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: محمدعلي زاده اميرهوشنگ
جناب آقای / سرکار خانم: ميرزايي وحيد
جناب آقای / سرکار خانم: خوش باطن منوچهر
جناب آقای / سرکار خانم: طالبي پور بهمن
جناب آقای / سرکار خانم: شريفيان افسانه
جناب آقای / سرکار خانم: خرم زيبا
جناب آقای / سرکار خانم: حاج شيخ الاسلامي فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: غلامرضاشيرازي معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: زالي محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: سندرم هپاتوپولمونري (HPS) يکي از عوارض ريوي بيماران سيروزي است که با کاهش اکسيژن خون شرياني خود را نشان مي دهد. مطالعه حاضر با هدف تعيين فراواني اين سندرم در بيماران سيروزي، بررسي خصوصيات باليني و آزمايشگاهي و تعيين ارزش پيش بيني کننده اين خصوصيات در تشخيص اين سندرم در بيماران ايراني صورت گرفت.
مواد و روشها: اين مطالعه بر روي ۵۴ بيمار مبتلا به سيروز که طي سالهاي ۸۳- ۱۳۸۲ به بخش گوارش بيمارستان طالقاني مراجعه کرده بودند، انتخاب شدند. اکوکنتراست ريه صورت گرفت و شانت داخل ريوي و داخل قلبي در آنها بررسي شد. توسط ABG اکسيژن خون شرياني و گراديان (A-a)o2 اندازه گيري شد. علايم باليني – آزمايشگاهي و علل زمينه اي بررسي گرديد. تمام بيماران از نظر واريس مري تحت آندوسکوپي قرار گرفتند. بيماراني که هر سه معيار تشخيص سندرم هپاتوپولمونر را به صورت سيروز کبدي، داکسي ژيناسيون خون شرياني (Po2<80mmHg) و ديلاتاسيون شرياني داخل ريوي داشتند، تحت عنوان سندرم هپاتوپولمونري کلينيکال تعريف شدند و بيماراني که فقط ديلاتاسيون شرياني داخل ريوي داشتند ولي معيارهاي ديگر (هيپوکسي خون شرياني) را نداشتند، تحت عنوان ساب کلينيکال هپاتوپولمونري شناخته شدند.
يافته ها: از ۵۴ بيمار، ۱۰ بيمار (۱۸٫۵%) معيارهاي HPS کلينيکال و ۷ بيمار (۱۳%) HPS ساب کلينيکال داشتند. بيشترين فراواني در گروه سني ۸۰-۷۱ سال بود. بيشترين عامل ايجاد HPS هپاتيت B بود. از نظر علائم باليني بيشترين فراواني مربوط به تنگي نفس (۱۰۰%) و سيانوز (۹۰%) بود. تنگي نفس بيشترين حساسيت و کلابينگ بيشترين ويژگي را داشت. Pao2 زير ۷۰ و گراديان آلوئولي – شرياني بالاترين حساسيت را در تشخيص HPS داشت.
نتيجه گيري: کلابينگ با بيشترين ارزش اخباري مثبت (۷۵%) و تنگي نفس با بيشترين ارزش اخباري منفي (۱۰۰%) بهترين فاکتورها در تشخيص باليني سندرم هپاتوپولمونري هستند. Pa02<70 و P(A-a)02>30 و مجموع آنها بيشترين ارزش پيشگويي کننده مثبت و منفي را در تشخيص سندرم هپاتوپولمونري دارند.

© حقوق سایت محفوظ است