۱۳۹۵-۰۳-۲۹

مقاله بررسي تنوع ژنتيکي جمعيت هاي ايراني علف گندمي بياباني (Agropyron deserturom) با استفاده از نشانگرهاي مورفولوژيکي و RAPD که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۰ در تحقيقات ژنتيك و اصلاح گياهان مرتعي و جنگلي ايران از صفحه ۸۵ تا ۱۰۰ منتشر شده است.
نام: بررسي تنوع ژنتيکي جمعيت هاي ايراني علف گندمي بياباني (Agropyron deserturom) با استفاده از نشانگرهاي مورفولوژيکي و RAPD
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تجزيه خوشه اي
مقاله تنوع مورفولوژيکي
مقاله چندشکلي ژنتيکي
مقاله Agropyron desertorum
مقاله علف گندمي بياباني
مقاله نشانگرهاي مولکولي RAPD

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: تقي زاده رضا
جناب آقای / سرکار خانم: جعفري علي اشرف
جناب آقای / سرکار خانم: ايماني علي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: اصغري علي
جناب آقای / سرکار خانم: چوكان رجب

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تنوع ژنتيکي ۱۸ جمعيت ايراني علف گندمي بياباني (Agropyron desertorum) با استفاده از صفات مورفولوژيکي و نشانگر مولکولي چندشکلي قطعات تکثير شده تصادفي (RAPD) DNA، مورد ارزيابي قرار گرفت. اين جمعيت ها از نظر عملکرد بذر و اجزا آن، در قالب طرح بلوک هاي کامل تصادفي با سه تکرار به صورت کشت فاصله دار در شرايط کشت آبي طي سال هاي ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ مورد ارزيابي قرار گرفتند. تجزيه هاي آماري نشان داد که بين جمعيت ها از لحاظ همه صفات مورد بررسي اختلاف معني داري وجود داشت. جمعيت ۴۰۰ (اردبيل) بيشترين عملکرد علوفه خشک (۹٫۲۵ تن در هکتار) و بذر (۵۱۴٫۸۹ کيلوگرم در هکتار) را داشت. وراثت پذيري عمومي عملکرد بذر، طول سنبله و تعداد دانه در سنبله بالا ( ۰٫۶۱تا h2b=0.52) بود. وراثت پذيري عمومي تعداد ساقه متوسط (h2b=0.27) بود و ساير صفات وراثت پذيري کمي داشتند. همچنين ۱۰ آغازگر اختياري ۱۰ نوکلئوتيدي از ميان ۵۰ آغازگر در مجموع ۵۶ نوار چندشکل با تکرارپذيري بالا توليد کردند. برآورد شاخص تنوع ژني ني (h) و شاخص شانون (I)، براي تمام مکان ها براي همه افراد درون جمعيت ها نشان داد که جمعيت هاي ۳۹۷۴ (کرج) و ۷۴۲ (همدان) به ترتيب بيشترين (h=0.302 و I=0.449) و کمترين (h=0.146 و I=0.225) ميانگين سطح تنوع را داشتند. ميانگين تنوع درون (Hs) و کل (Ht) جمعيت ها، به ترتيب ۰٫۳۵۶ و ۰٫۲۲۴ و ميانگين درجه تمايز ژني (Gst) بين جمعيت ها در تمام مکان ها ۰٫۳۷ برآورد شد. نتايج نشان داد که از مجموع تنوع کل، تنوع بين و درون جمعيت ها به ترتيب ۳۷% و ۶۳% بود. دامنه ضريب تشابه جاکارد بين همه ۱۸ جمعيت بين ۰٫۱۹ تا ۰٫۴۹ بود. تجزيه کلاستر بر اساس داده هاي مولکولي و مورفولوژيکي، مبتني بر روش ادغام بر حسب متوسط گروه ها، جمعيت ها را در سه گروه مجزا قرار داد و جمعيت ۴۰۰ (اردبيل) در هر دو کلاستر به تنهايي در گروه اول قرار گرفت. آزمون مانتل نشان داد که همبستگي ماتريس تشابه داده هاي مولکولي حاصل از نشانگرهاي RAPD و ماتريس فاصله داده هاي مورفولوژيکي غير معني دار بود. با توجه به نتايج اين تحقيق در شرايط آزمايش کنترل شده، نشانگرهاي RAPD مي توانند وسيله اي مناسب و موثر در ارزيابي تنوع ژنتيکي بين جمعيت هاي A. desertorum باشند.

© حقوق سایت محفوظ است