۱۳۹۶-۰۷-۱۵

مقاله بررسي آلودگي جوندگان به ليشمانيوز جلدي در مناطق روستايي شهرستان دامغان در سال هاي ۸۱-۱۳۸۰ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۳ در كومش از صفحه ۱۳۷ تا ۱۴۲ منتشر شده است.
نام: بررسي آلودگي جوندگان به ليشمانيوز جلدي در مناطق روستايي شهرستان دامغان در سال هاي ۸۱-۱۳۸۰
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ليشمانيوز جلدي
مقاله جوندگان
مقاله دامغان
مقاله ايران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پورمحمدي بهراد
جناب آقای / سرکار خانم: همامي ستاره
جناب آقای / سرکار خانم: منصوريان علي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: ياسي اسماعيل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: ليشمانيوز جلدي روستايي عفونت ناشي از انگل تک ياخته از جنس ليشمانيا مي باشد، که مخزن آن معمولا جوندگان تحت خانواده ژربيلينه هستند. ساليانه موارد متعددي از اين بيماري از مناطق مختلف ايران گزارش مي گردد که شهرستان دامغان از استان سمنان نيز از جمله آن ها مي باشد. دامغان يکي از کانون هاي اندميک ليشمانيوز جلدي بوده که در سال ۱۳۷۸، بيماري در اين منطقه به صورت اپيدمي درآمد و هنوز نيز تعداد زيادي موارد آلودگي انساني در آن گزارش مي گردد. با توجه به اين که ميزان آلودگي مخازن ليشمانيوز جلدي، مي تواند آلودگي انساني و نيز برنامه هاي پيشگيري و کنترل را تحت تاثير قرار دهد، مطالعه اي با هدف بررسي آلودگي جوندگان به ليشمانيوز جلدي در مناطق روستايي شهرستان دامغان در سال هاي ۸۱-۱۳۸۰ انجام گرفت.
روش کار: اين مطالعه از نوع توصيفي بوده که در آن تعداد ۱۲ روستا از بين کليه روستاهاي شهرستان دامغان انتخاب گرديد و در آن ها با استفاده از تله هاي زنده گير، نسبت به صيد جوندگان اقدام شد. جوندگان صيد شده به آزمايشگاه منتقل شده و پس از بي هوش کردن و ثبت مشخصات ظاهري آن ها، از گوش، پوزه و ساير نقاط مشکوک بدن شان گسترش تماسي به روش سمباده زني تهيه گرديد. نمونه ها با رنگ گيسما رنگ آميزي شده و زير ميکروسکوپ نوري با درشت نمايي هزار برابر از نظر وجود جسم ليشمن مورد بررسي قرار گرفت. و نتايج در فرم هاي اطلاعاتي ثبت و داده ها با کمک آمار توصيفي (توزيع فراواني، جدول و نمودار) و آمار تحليلي (آزمون مقايسه نسبت ها) مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: در اين مطالعه مجموعا ۳۱۰ سر جونده از ۴ جنس و گونه مختلف صيد شدند که ۲۵۰ سر (۸۰٫۶%) آن ها آلوده به انگل ليشمانيا بودند. ميزان آلودگي جوندگان در مناطق داراي آلودگي انساني با ساير مناطق تفاوت معني داري را نشان نداد. بيش ترين ميزان آلودگي جوندگان (۸۳٫۹%) مربوط به فصل بهار و کم ترين آن (۷۳٫۲%) مربوط به فصل تابستان برآورد گرديد. جوندگان مناطق غربي شهرستان دامغان ۸۶% آلودگي (بيش ترين ميزان) و جوندگان منطقه جنوبي در ۶۸% موارد (کم ترين ميزان) آلودگي به انگل ليشمانيا را نشان دادند. جنس و گونه غالب جوندگان صيد شده نزوکيا ايندکيا با ۸۹% ميزان کل و با ميزان آلودگي ۸۳% مي باشد.
نتيجه گيري: يافته هاي حاصل از اين پژوهش نشان دهنده آنست که ميزان آلودگي جوندگان به عفونت ليشمانيوز جلدي در مناطق روستايي شهرستان دامغان از رقم بسيار بالايي برخوردار مي باشد. با توجه به وفور اين جوندگان و نزديکي محل زيست آن ها به محل سکونت و کسب و کار مردم روستا، احتمال باقيماندن بيماري در سال هاي آتي و حتي ظهور اپيدمي مجدد ليشمانيوز جلدي دور از ذهن نبوده و اين امر نياز به اقدامات همه جانبه براي مبارزه مناسب با مخازن و ساير اقدامات پيشگيرانه را در اين شهرستان مطرح مي سازد.

© حقوق سایت محفوظ است