۱۳۹۶-۰۶-۲۷

مقاله ارزيابي همبستگي فاصله كرست استخوان آلويول تا CEJ در راديوگرافي هاي پري ‎ايپكال، پانوراميك و بايت ‌وينگ با ميزان واقعي آن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۳ در مجله دندانپزشکي (دانشگاه علوم پزشکي تهران) از صفحه ۷۶ تا ۸۰ منتشر شده است.
نام: ارزيابي همبستگي فاصله كرست استخوان آلويول تا CEJ در راديوگرافي هاي پري ‎ايپكال، پانوراميك و بايت ‌وينگ با ميزان واقعي آن
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله راديوگرافي پري ‌اپيكال
مقاله راديوگرافي بايت‌ وينگ
مقاله راديوگرافي پانوراميك
مقاله تحليل استخوان
مقاله كرست استخوان آلويول

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: چيت سازي محمدتقي
جناب آقای / سرکار خانم: كاوياني فرزانه
جناب آقای / سرکار خانم: يزداني جواد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بيان مساله: با وجود محدوديتهاي راديوگرافي، تشخيص مناسب ضايعات پريودنتال بدون در اختيار داشتن راديوگرافي هاي دقيق امكان پذير نمي باشد؛ زيرا راديوگرافي، تصوير قابل مشاهده اي از استخوان پشتيبان را در اختيار قرار مي دهد و به عنوان معيار ثابتي از مقدار استخوان پشتيبان در طي مطالعه عمل مي نمايد.
هدف: مطالعه حاضر با هدف مقايسه دقت سه نوع راديوگرافي پري اپيكال، بايت وينگ و پانوراميك در تعيين فاصله كرست استخوان آلوئول تا محل CEJ (Cementoenamel Junction) دندانها انجام شد.
روش بررسي: در اين تحقيق مقطعي، ۱۲۰ سطح اينترپروگزيمالي دندانها به هنگام جراحي توسط پروب پريودنتال اندازه گيري و با عنوان اندازه واقعي ثبت گرديد. قبل از جراحي ۴۰ سطح تحت راديوگرافي بايت وينگ، ۴۰ سطح تحت راديوگرافي پري اپيكال و ۴۰ سطح تحت راديوگرافي پانوراميك قرار گرفته بودند و فاصله CEJ تا كرست استخوان آلوئول بر روي نگاره راديوگرافي توسط پروب پريودنتال اندازه گيري و ثبت شده بود. هر روش در گروهي جداگانه مورد تحليل آماري قرار گرفت و ضريب همبستگي Pearson براي داده ها مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: هنگامي كه ضخامت استخوان باقيمانده براي جراح در حد ميليمتر هم حائز اهميت باشد، راديوگرافي بايت وينگ از اهميت ويژه اي برخوردار است؛ ولي هنگامي كه تحليل استخوان در حد متوسطي است، راديوگرافي پانوراميك به دليل اين كه در ۸۹% موارد، تغييرات استخواني را نزديك به ميزان واقعي نشان مي دهد، مي تواند مورد قبول باشد. همچنين بين ميزان واقعي فاصله CEJ تا كرست استخوان و اين فاصله در راديوگرافي پري اپيكال همبستگي زيادي وجود داشت r=0.94) و (P<0.000. همبستگي Pearson در راديوگرافي بايت وينگ و ميزان واقعي نيز بسيار زياد بود r=0.98) و (P<0.000. اين همبستگي در بين راديوگرافي پانوراميك و ميزان واقعي نسبت به روشهاي راديوگرافي بايت وينگ و پري اپيكال كمتر بود r=0.72) و (P<0.000. از طرفي در نواحي قدامي براي اندازه گيري تغييرات استخوان، روش راديوگرافي پري اپيكال با ضريب همبستگي ۹۳/۰ نسبت به روش راديوگرافي پانوراميك با ضريب همبستگي ۷۲/۰ برتري دارد و پيشنهاد مي گردد براي بررسي تغييرات استخواني در اين نواحي از راديوگرافي پري اپيكال استفاده شود.
نتيجه گيري: به نظر مي رسد، در مواردي كه تغييرات استخواني در حد شديد يا متوسط باشد، راديوگرافي بايت وينگ از اهميت ويژه اي در تعيين تشخيص برخوردار است؛ اما در مواردي كه تحليل استخوان اندكي وجود داشته باشد، مي توان از راديوگرافي پانوراميك استفاده نمود تا بيمار در معرض تشعشع بيشتري قرار نگيرد.

© حقوق سایت محفوظ است