۱۳۹۶-۰۷-۱۴

مقاله ارتباط سطح پلاسمايي تستوسترون با تشنجات صرع گونه حاصل از پنتيلن تترازول در رت هاي نر طبيعي، تيمار شده با تستوسترون و گنادكتومي شده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۴ در ارمغان دانش از صفحه ۱۷ تا ۲۸ منتشر شده است.
نام: ارتباط سطح پلاسمايي تستوسترون با تشنجات صرع گونه حاصل از پنتيلن تترازول در رت هاي نر طبيعي، تيمار شده با تستوسترون و گنادكتومي شده
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله صرع
مقاله آندروژن
مقاله تستوسترون
مقاله پنتيلن تترازول
مقاله رت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جاجونديان رويا
جناب آقای / سرکار خانم: براهوني مقدم نورمحمد
جناب آقای / سرکار خانم: مقيمي علي
جناب آقای / سرکار خانم: بهنام رسولي مرتضي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: غلظت آندروژن ها در مردان مصروع تحت درمان با داروهاي ضد صرع، به طور قابل توجهي کاهش مي يابد که خود مي تواند منجر به کاهش فعاليت هاي جنسي اين افراد گردد. علي رغم تحقيقات گسترده در مورد تاثير داروهاي ضد صرع بر غلظت آندروژن ها، اثر احتمالي آندروژن ها بر حملات تشنجي، موضوعي است که همچنان نيامند توجه پژوهشگران علوم زيستي مي باشد. بدين منظور در پژوهش حاضر، اثرات سطح پلاسمايي هورمون تستوسترون در سه حالت؛ طبيعي، افزايش يافته و کاهش يافته بر حملات صرعي شکل حاصل از تزريق پنتيلن تترازول در رت هاي نر نژاد ويستار مورد بررسي قرار گرفت.
مواد و روش ها: اين مطالعه تجربي در گروه زيست شناسي دانشکده علوم دانشگاه فردوسي مشهد بر روي ۷۵ عدد رت نر ويستار در گروه هايي با ۵ تکرار در سال ۱۳۸۰ انجام شد. در گروه آزمايش ۱، تزريق عضلاني تستوسترون با دوز ۵ ميلي گرم به ازاي هر کيلوگرم وزن بدن و پس از دو ساعت، تزريق داخل صفاقي پنتيلن تترازول با دوز ۲۵ ميلي گرم به ازاي هر کيلوگرم وزن بدن، در گروه آزمايش ۲، تزريق روز و سپس تزريق پنتيلن تترازول، در گروه کنترل ۱ و ۲، تيمار با روغن کنجد در دوزهاي مشابه گروه آزمايش و سپس تزريق پنتيلن تترازول، در گروه آزمايش ۳، يک بار تزريق پنتيلن تترازول براي کنترل پاسخ تشنجي و سپس گنادکتومي و تيمار ۱۰ روزه با تستوسترون و تزريق مجدد پنتيلن تترازول براي سنجش حملات تشنجي انجام شد. در تمام گروهها مراحل رفتاري پنجگانه آزمون مرحله اي پنتيلن تترازول به طور دقيق بررسي و ثبت گرديد. آناليز آماري يافته ها با استفاده از نرم افزار استات و آناليز واريانس يکطرفه و توکي صورت گرفت.
يافته ها: نتايج نشان مي دهند که افزايش سطح پلاسمايي تستوسترون در کاهش يا تعديل حملات تشنجي بي تاثير نبوده، ليکن کاهش سطح پلاسمايي تستوسترون موجب تشديد حملات تشنجي خفيف (P<0.001) و افزايش دوره زماني حملات جنراليزه تونيک – کلونيک (P<0.05) مي گردد.
نتيجه گيري: از تحليل نتايج چنين بر مي آيد که تستوسترون در محدوده نرمال، داراي اثرات ضد تشنجي است که احتمالا متابوليت هاي نورواستروئيدي تستوسترون با تاثير بر گيرنده هاي آلفاي گاما آمينو بوتريک اسيد در اين روند، نقش اساسي ايفا مي نمايند.

© حقوق سایت محفوظ است