۱۳۹۶-۰۶-۲۷

مقاله اثرات سولفات واناديل بر روي هومئوستاز گلوكز در موش‌هاي صحرايي با ديابت وخيم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۱ در مجله دانشگاه علوم پزشکي رفسنجان از صفحه ۱۷۰ تا ۱۷۶ منتشر شده است.
نام: اثرات سولفات واناديل بر روي هومئوستاز گلوكز در موش‌هاي صحرايي با ديابت وخيم
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت
مقاله ‌حساسيت به انسولين
مقاله ‌واناديل
مقاله گلوكز
مقاله موش صحرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دهقاني غلامعباس
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي صلاح الدين
جناب آقای / سرکار خانم: رنجبرعمراني غلامحسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: هيچ مطالعه‌اي در شرايط in vivo وجود ندارد كه نشان دهد، القاء يوگليسمي به وسيله واناديل، مستقل از انسولين پلاسما است، بنابراين مطالعه حاضر طراحي شد تا اعمال ضدديابتي واناديل را در موش‌هاي صحرايي با ديابت وخيم كه انسولين پلاسمايي آن‌ها پايين است، بررسي نمايد.
مواد و روش‌ها: موش‌هاي صحرايي با تزريق داخل وريدي ۵۵-۵۰ mg/kg استرپتوزتوسين (STZ) ديابتي شدند. ۱۵ روز بعد از تزريق، گلوكز خون حيوان‌ها بالاي ۵۰۰ mg/dl بود، هم‌چنين مصرف آب روزانه آنها افزايش يافت. ميزان انسولين پلاسما در حيوان‌هاي ديابتي (۳±۱۴ µu/ml) حدود ۲۵ درصد موش‌هاي صحرايي سالم بود. بعد از القاء ديابت اين موش‌ها به دو گروه تقسيم شدند: گروه I، حيوان‌هايي كه ۵/۰mg/dl سولفات واناديل در يك محلول پايه (واناديل) به صورت خوراكي دريافت كردند و گروه II، يك محلول پايه كه حاوي ۵۰ ميلي‌اكي‌والان در ليتر كلرور سديم بود، دريافت كردند.
يافته‌ها: از آنجايي كه درمان ۹۰ روزه با واناديل نتوانست گلوكز خون را در گروه I (10±۴۲۰ mg/dl) به ميزان‌هاي طبيعي كاهش دهد، يوگليسمي براي يك مدت زمان دو ماهه با تزريق داخل صفاقي انسولين NPH به دست آمد. نياز روزانه به انسولين در موش‌هاي تحت درمان با واناديل در گروه I (1±۸ u/kg/day) ، ۸ درصد اين ميزان نياز، در گروه II (7±۱۰۳ u/kg/day)  بود.
نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه پيشنهاد مي‌كنند كه واناديل نرموگليسمي را در موش‌هاي صحرايي ديابتي كه ميزان انسولين در آن‌ها پايين است، ايجاد نمي‌كند، اما حساسيت بافت‌هاي محيطي را به انسولين افزايش مي‌دهد.

© حقوق سایت محفوظ است