۱۳۹۶-۰۷-۱۴

مقاله اثرات درمان با لووتيروكسين بر جنبه‌ هاي شناختي و افسردگي در مبتلايان به كم‌ كاري تحت باليني تيروييد: كارآزمايي باليني دو سوكور که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۸۴ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۱۶۷ تا ۱۷۴ منتشر شده است.
نام: اثرات درمان با لووتيروكسين بر جنبه‌ هاي شناختي و افسردگي در مبتلايان به كم‌ كاري تحت باليني تيروييد: كارآزمايي باليني دو سوكور
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله كم ‌كاري تحت باليني
مقاله افسردگي
مقاله حافظه
مقاله سرعت رواني ـ حركتي
مقاله ضريب هوشي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مرادي صديقه
جناب آقای / سرکار خانم: بحرينيان سيدعبدالمجيد
جناب آقای / سرکار خانم: عزيزي فريدون

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: کم کاري تحت باليني تيروييد که شامل افزايش(Thyroid-Stimulating Hormone)TSH همراه با سطح طبيعي هورمون هاي تيروييد در گردش خون مي باشد، همواره به عنوان يکي از علل اختلالات رواني ـ حرکتي و افسردگي مورد بحث است. هدف از اين مطالعه بررسي اثر درمان با لووتيروکسين بر اضطراب، افسردگي و ديگر معيارهاي رواني ـ حرکتي در مبتلايان به کم کاري تحت باليني تيروييد بود.
روش کار: ۲۷ بيمار ۱۷ تا ۶۱ ساله با ميانگين سني ۵/۱۳ ± ۳۸ سال، شامل ۸ مرد و ۱۹ زن، با غلظت سرمي TSH پايه به ميزان ۲۸-۵ ميلي واحد در ليتر(با ميانگين ۲/۵ ± ۴/۸ ميلي واحد در ليتر) همراه با (Free T4 Index) FT4I در محدوده طبيعي وارد مطالعه شدند. پس از مشابه سازي از نظر سن، سطح TSH سرم و آنتي بادي هاي ضد تيروييد، بيماران به طور تصادفي به ۲ گروه تحت درمان با لووتيروکسين و دارونما تقسيم شدند(۱۳ نفر، لووتيروکسين و ۱۴ نفر، دارونما دريافت کردند). در گروه مصرف کننده لووتيروکسين، ميزان TSH هدف، ۵/۳-۳/۰ ميلي واحد در ليتر بود. قبل از شروع درمان در تمام بيماران ضريب هوشي(Intelligence Quotient=IQ) به وسيله آزمون ريون، حافظه و سرعت رواني ـ حرکتي توسط آزمون کافلن و شدت اضطراب و افسردگي به کمک آزمون(Hospital Anxiety Depression Scale)HADS بررسي شد. افراد به مدت ۱۱ تا ۱۴ماه(با ميانگين۶/۰ ± ۱۲ماه) پيگيري شدند. در پايان مطالعه آزمون هاي اوليه در تمام افراد تکرار شد.
يافته ها: ۱۰ بيمار در گروه تحت درمان با لووتيروکسين و ۱۳ بيمار در گروه مصرف کننده دارونما مطالعه را کامل کردند. ميانگين TSH سرم در گروه تحت درمان بالووتيروکسين از ۱/۷ ± ۶/۹ ميلي واحد در ليتر به ۲/۱ ± ۳/۱ ميلي واحد در ليتر (۰۰۲/۰<P) و در گروه مصرف کننده دارونما از ۱/۳ ± ۶/۷ ميلي واحد در ليتر به ۸/۱۵ ± ۱۸ ميلي واحد در ليتر (۰۲۴/۰<P) تغيير يافت. در هر کدام از ۲ گروه به تنهايي و در مقايسه هر ۲ گروه با هم اختلاف معني دار در ضريب هوشي، حافظه فوري، حافظه تاخيري، شدت اضطراب و افسردگي قبل و بعد از مداخله،مشاهده نشد.
نتيجه گيري کلي: درمان با لووتيروکسين سبب بهبود ضريب هوشي، حافظه و حالات رواني مبتلايان به کم کاري تحت باليني تيروييد نمي شود.

© حقوق سایت محفوظ است